جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٩٤

رفتن لشكر اسلام بسر هرموز

گزارنده شرح شاهان پيش * چو اين حرف را برد از ياد خويش

نسب نامه شاه عالم پناه * كه گردون سرير است و اختر سپاه

ادا كرد چون در بر شيعيان * ز اوصافش آمد سخن در ميان

در اوصاف آن شاه كشورگشا * جهانگيريش را چو كرد ابتدا

چنين گفت كز يمن اقبال شاه * بود روشنى بخش خورشيد و ماه

از آن چرخ اختر دوانى كند * كه تا شاه دين كامرانى كند

از آن تا شه دين اسلاميان * به پا هست تا دور آخر زمان

كه آن پادشاه ممالك رقاب * بود مملكت گير چون آفتاب

فتاده سپاهش بهر كشورى * بسردارى مير نام‌آورى

بفرمان فرماندهء روزگار * ندارد زمانى بيكجا قرار

بتسخير اقليم روى جهان * كمر بسته از بهر صاحب زمان

رواج مسلمانى از تيغ اوست * كه از تيغ او دشمنان گشته دوست

بود شمه [ اى ] اندرين داستان * كه از همت آنشه راستان

سپهدارش از ضربت تيغ تيز * بدشمن برآورد آن رستخيز

كه تا آخر دوره روزگار * شد اين داستان در جهان يادگار

كه چون مير ديوان خان زمان * بفرمان خان ممالك ستان

چو خود را به دريا بزد چون نهنگ * در آن روى دريا در افتاد جنگ

بكشتى نشستند چون غازيان * قضا شد باقبال ايشان نهان

از آن سر نشستند اندر غراب * سپاهى زياده ز حد حساب

بميدان مردى چو لشكر رسيد * بدم كرّه نا نعره را بركشيد

چو برخاست آواز توپ تفنگ * برآشفت دريا ز غوغاى جنگ

فرنگى دران بى محابا نبرد * شد از تاب چون آهن گرم و سرد