جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٨٩

آماده شدن كفار در بندر عباسيه

مكن رحم بر قوم بتخانه دار * كه تا در دو دنيا شوى رستگار

بزن گردن راهزنرا چنان * كه ايمن ز ره بگذرد كاروان

سر مار را تا توانى بكوب * كه بر بدگهر مردمى نيست خوب

درين وقت چون فرصتى داده است * نشايد كه پند پدر را شكست

من و چاچى « 1 » ايج و تير خدنگ * حوالت گهم هر دو چشم فرنگ

چو با پادشاه ممالك مدار * نشد تا روم در سر قندهار

ز برج و ز برزن ببحر گران * ز قتل شما مىكنم خون روان

چنين مژده‌اى بر فرنگ جرون * كه تيغم نشد شسته هرگز ز خون

گهى تيغم از خون شود صاف پاك * كه سازم ترا با سپاهت هلاك

چو اول تو گشتى طلبكار جنگ * كنون شهرتى كن بملك فرنگ

ز خان هر چه آن ايلچى مىشنيد * بجاى عرق خون ازو ميچكيد

چنان شد ز تاب سخنهاى خان * كه بگداختش مغز در استخوان

شد اندر غضب خان عاليمقام * گرفتش به كف تيغ و افكند جام

بفرمود تا نعره كره ناى * درانداخت غوغا بارض و سماى

برآمد چو آواز طبل نبرد * رخ مهر و مه در فلك گشت زرد

چه كوس و كبر كه بهم داد دست * برآمد غريو از دل شير مست

ز ضرب سم نعره اسب بند * زمين بست خود را بميخ كمند

چو ميدان خود اسب تازى بديد * درآمد ز جا و فغان بركشيد

ز افشاندن كله و پا و دست * زمين را سر و دست در هم شكست

قزلباش خونخواره شير گير * چو شيران چنان در غزاوت دلير

كه گر از براى شجاعت پسر * به پيش آمدى از قفاى پدر

( 1 ) . اصل : جاچى .