جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٨١

در محاصره نمودن قلعه و امانخواهى كافران و مژده فتح رسيدن بخان كشورستان

كليد سخن را ز قفل زبان * كشيدند و بشكست مهر دهان

سخن اينچنين رفت از اين سه تن * كه زنهار زنهار ايا صف شكن

ز ما جزيه بستان و بگذر ز ما * نه خود « 1 » را جفا ده نه ما را جزا

كه بر مردمان جزاير نشين * ترحم بود واجب اى پاكدين

اگر نيك بر حال ما وارسى * ز ما بىنواتر نيابى كسى

بما آنچنان بگذرد روزگار * كه در چشم ما گل نمايد چو خار

از ايام دارا و نوشيروان * ندارد كسى ياد از اهل جهان

كه چون خان عادل به زور سپاه * بيابد كسى اندرين ملك راه

مگر دور آخر زمان شد بسر * كه خواهد شد ايم ملك زير و زبر

دريغا كه بتخانه گردد خراب * برهبان و معبد فتد انقلاب

نه پاى گريز و نه جاى « 2 » ستيز * چه خواهد شدن آخر اين رستخيز

نباشد به از صلح كارى دگر * كه در صلح خير است و در جنگ شر

سخن را چو راهب بپايان رساند * سرلشكر اندر زمان گشت شاد « 3 »

بفرمود تا لشكر كينه‌خواه * بخندق رساندند كوهى سپاه

ز آغاز شب تا طلوع سحر * كه خورشيد رخشان زد از كوه سر

در آن خندق از خاك و گل ريختند * بفرق عدو خاك غم بيختند

ز دريا چو شد بر طرف موج آب * تفاوت چه باشد ازو تا سراب

كند مد دريا چو حق بر طرف * نماند درّ اندر دل هر صدف

چو طوفان ز اندازه خود گذشت * نه كشتى بماند نه دريا نه دشت

شود قلعه را چون سپاهى حصار * دگر قلعه دارى نيايد به كار

چو آن لشكر خان فيروز جنگ * بدان كافران عرصه كردند تنگ

( 1 ) . اصل : نخود . ( 2 ) . اصل : نجاى . ( 3 ) . در اصل چنين آمده است .