جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

روانه شدن نواب عالى بسر قلعه قشم

ولى اين مثل هست اندر سخن * كه در چه فتد عاقبت چاه‌كن

خدا قسمت هر كسى آنچه كرد * به آن مىرسد خواه زن خواه مرد

برآمد چو آواز طبل ظفر * ز جيحون و هامون و كوه و كمر

از آن قلعه داران برآمد خروش * بدل شد به نيش سنان نوش نوش

فرنگى بقلعه حواله نبشت * بهر برجى افزون ز هفتاد و شصت

نشسته ز هر دو طرف در كمين * دل هر دو لشكر ز هم خشمگين

بفكر شبيخون زدن هر دو سر * پسر بودى آنجا به قصد پدر

شهيد اغلى آن صاحب عقل و راى * بگفتا بمردان جنگ آزماى

كه يوزه بيوزه « 1 » هم اندر زمان * ببندند بر نقب سيبه ميان

كشيدند بازو دليران تمام * ز صبح دويم تا بگلبانگ شام

در آن دشت پر فتنهء ريگ بوم * كه از گرمى آن ريگ بودى چو « 2 » موم

زمين را شب و روز بشكافتند * كه تازه بسر منزلى يافتند

فرنگى چو ديد آن عجب كار را * مران گرمى روز بازار را

از آن رزم جوئى پشيمان شدند * به خود جمله دست و گريبان شدند

چو سردار بد روزگار فرنگ * پشيمان شد از قلعه دارى و جنگ

بانجامش كار خود چون رسيد * جز از صلح كردن علاجى نديد

كپيتان تمور با چنان داورى * كه مىكرد دعوى زور آورى

سه پير پسنديده خوش كلام * كه بودند در كاردانى تمام

فرستاد با تحفه بىشمار * بنزد سپهدار عالى تبار

كه تا از زبان بازى آنمردمان * بيابند از تيغ غازى امان

( 1 ) . يوزه به معناى غلتيدن است و يوزه به يوزه غلتان غلتان خواهد بود . ( 2 ) . اصل : چه .