جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٧٤

در قنباره افكندن كفار و شكست ايشان از دست لشكر اسلام

كپيتان ز انديشه تيغ خان * فرو برده سر در گريبان جان

ز قتل سپاهش چنان خشمناك * كه مانند افعى همى خورد خاك

همى گفت وا حسرتا كز قضا * بما آمد از بخت بد صد بلا

دريغا و دردا كزين رستخيز * نداريم از انديشه پاى گريز

چو كشته . . . « 1 » نصرانيان * پشيمان ز سوداى . . . « 2 »

ز تشويش خود هر كه را هر چه بود * فكند اندر آن بحر مسحور زود

فرنگان چون ديدند از آن داد و خواست * كه تيغ قزلباش چون اژدهاست

بافسون مار سياه تفنگ * كه با روم روم است و با زنگ زنگ

بيكسوى قلعه بافسونگرى * گرفتند پيش ره لشكرى

بلب كف برآورده چون پيل مست * گرفته تفنگ فرنگى بدست

گروهى ز قنباره بىامان * شده بر قزلباش آتش فشان

در آن رزمگه آتشى در گرفت * كه پنداشتى شور محشر گرفت

تماشاى قنباره چون دست داد * تو گفتى كه آتش بعالم فتاد

چو روز دگر آفتاب جهان * ز دربند مشرق زمين شد عيان

بجنگ فرنگى قزلباش شير * بميدان مردى درآمد دلير

بقنباره اندازى آن كافران * گرفتند ره را باسلاميان

چنان شعلهء آتش سينه تاب * كه تاب از تفش مىگرفت آفتاب

برآمد ز جا از يمين و يسار * كزان سينهء چرخ شد داغدار

چو آتش بقنباره در ميگرفت * سر چرخرا درد سر مىگرفت

بهر كس كه مىخورد قنباره‌اى * نبودش جز از سوختن چاره‌اى

بهرجا كه قنباره‌اى مىشكست * نه سر بود سالم نه پا و نه دست

( 1 ) . يك كلمه ناخوانا . ( 2 ) . يك كلمه ناخوانا .