جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٧١

تشريف بردن صاحب قران به آب كرنگ و مهمانى كردن خان كشورستان

از آن آهوان را بسبزه سريست * كه وقت شكارى اسكندريست

رود در شبى از فراغت بخواب * كه روزش شود بهر مستان كباب

برآيد سرافكنده زان شاخ تاك * كه هست از غم مى پرستان هلاك

از او مى چو حاصل شود در جهان * هميشه ز سربازى آيد بجان

از آن لاله خونين دل آيد ببار * كه دارد بدل داغى از روزگار

چو خاك بنى آدم ايزد سرشت * بلوح چمن قسمتش را نوشت

ز غيب آنچه سرميزند در حساب * تماشاى آن هست چون سرخواب

جز از صبر و شكر اندر اسرار غيب * دگر دم زدن هست عيب

ز اسرار غيب آنچه شد آشكار * بود تا بروز جزا برقرار

ظهور و وجود بزرگان دين * بود از عطاى جهان آفرين

كسى را كه كردست يزدان نظر * بود چون وجود شه بحر و بر

قضا و قدر تابع رأى اوست * چراغ فلك مجلس آراى اوست

رضايش سپهر ار نيارد بجاى * شكسته بود كار و بار قضاى

بود مهر شاهى صاحب زمان * در انگشت عباس شاه جهان

بفرمان مهدى شه كامكار * دهد رونق كشور روزگار

نيابد خرد ره در اسرارشان * كه دست ولايت بود يارشان

نيابد زهى ذرّه در آفتاب * همين است مر منكرانرا جواب

چو آمد صفى اللّه « 1 » از ابتدا * در آخر صفى « 2 » هم بود رهنما

از اولاد آن وآلى « 3 » روزگار * شه دين و دنيا بود يادگار

چو هم نام عباس ابن عليست * به او يار عباس « 4 » و ديگر صفيست

هر آن را كه كرد آن شه دين نظر * همانا نظر يافت از دادگر

( 1 ) . صفى الله - حضرت آدم . ( 2 ) . صفى - شيخ صفى . ( 3 ) . منظور از « وآلى » ولى و شيخ صفى است . ( 4 ) . منظور ابوالفضل عباس فرزند على ( ع ) است .