جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٦٨

تشريف بردن صاحب قران به آب كرنگ و مهمانى كردن خان كشورستان

دهد هر چه فرمان خان دشمن شكار * بگيرد چو قطب ثريا قرار

كه چون آفتاب از فلك سركشد * ز مشرق به مغرب علم بركشد

هم آهنگ كردم بتابنده مهر * درآيم ز جا همچو مهر سپهر

رود چون ز كشور برون آفتاب * من آرم قدم را برون از ركاب

پس آنگه بجا آرد اركان خويش * متاعى كه دارد بيارد به پيش

ز خسرو چو پيك اين سخن را « 1 » شنيد * هم اندر زمان سجده كرد و دويد « 2 »

بريد مبارك قدم چون شنيد * سخن را ز شه سجده كرد و دويد

پيام آورى را بجايى رساند * كه فرمان شه را بكرسى نشاند

باندازهء بزم عالم مطيع * بياراست جايى بغايت رفيع

چو ايوان جنّت در آن روى دشت * بزد خيمه‌اى كز فلك درگذشت

سراپرده‌اى چون سراى سپهر * در آن دور خرگاه طاووس مهر

كشيد و كشيد از دو جانب طناب * چه قوس و قزح در بر آفتاب

مقامى بزرگانه ترتيب داد * درى از فراغت بعالم گشاد

بدور سراپرده آب روان * روان كرده در خيمه زرفشان

قرار يكى حوض داد از دو سنگ * كه در وى روان بود از آب كرنگ

سحرگه كه خورشيد آفاق گرد * درآمد ازين گنبد لاجورد

خرامان ازين طاق فيروزه فام * روان شد ز ملك صبا سوى شام

وجودى كه در سر ندارد خيال * وگر زانك دارد نباشد محال

به ياد آمدش سير آن چشمه سار * كه جاريست از قدرت كردگار

چو بربسته آن تخت شد بر ستون * درآمد ز جان چون كه بيستون ( b 22 )

ز تدبير آن اعقل شيخ و شاب * به زور دليران درآمد در آب

( 1 ) . اصل - سخنرا . ( 2 ) . اين بيت و بيت بعد كه يك مضمون دارد به معنى نحو در متن آمده است .