جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

رزم جزم غازيان با سپاهيان و امان خواهى ايشان از تيغ جان ستان خان بن خان

كه چون مير ديوان كشور گشا * ز كشور گشا شد ز بندر جدا

سپاه قزلباش و مير عرب * نهادند بر سينه دست ادب

بنا كرد حصنى در آن سرزمين * كه بودى به خوبى به از ملك چين

ز خلّخ زمين گر مثل مانده است * كه تاريخ برّ عرب خوانده است

به جائى كه ليلى و مجنون بزاد * عجب نيست گر باشد از چين زياد

اگر حرفى مانده ز نقاش چين * بيا و تماشاى حق را به ببين

كه اندر بنادر بحصن حصار * چو عباسيّه نيست در هر ديار

بهر روز كز خيل بازارگان * درآيد در آن سرزمين كاروان

يكى خود بكشتى و دريا زند * يكى بادهء راحت افزا زند

يكى آيد از ملك هندوستان * بسير و تماشاى نقش جهان

ز ايران و توران [ و ] از روم و زنگ * ز روسى و از پرتكال و فرنگ

هم از اندليز و هم از انگليس * كه آرند از هر متاع نفيس

تمامى كنند اندر آنجا گذر * كه هم شاه را هست و هم كان زر

چنين گفت گوينده داستان * كه چون مير ديوان خان جهان

از آبادى آن مقام و ديار * بپرداخت يكباره از كار و بار

برانگيخت موكب از آن سرزمين * باصطخر شد با كهين و مهين

چو بگذشت از خطه ملك لار * پريشان شد از گردش روزگار

بتى « 1 » گر ز دستش چه آزرده شد * روانش ز تاب تب افسرده شد

چنان شد كه از درد آن پر هنر * زمين شد چو گردون سراسيمه سر

در آندم حكيمى ابو الفتح * نام كه بودى على ولى را غلام

رسيد از قضاى خداوندگار * كه تا چاره گردد بر و نامدار

( 1 ) . چنين است در اصل .