جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٦٢

رزم جزم غازيان با سپاهيان و امان خواهى ايشان از تيغ جان ستان خان بن خان

بفرمان فرمان ده روزگار * چنين داد نوّاب عالى قرار

كه شاه عرب را به ايران زمين * بيارد بپابوس سردار دين

گزين كرد سردارى از سروران * كه بودى به مردى چو شير ژيان

در آن دشت ، پر فتنه سردار كرد * خداى جهان را به او يار كرد

به شهر جرون چون درآمد سپاه * بپابوس خان آمد از گرد راه

ز قلب سپه شد طلايه جدا * طلب كرد همت ز نام خدا

بديوان خان گشت دستان سراى * ز تشريف مردان رزم آزماى

به جائى رسانيد ختم سخن * كه از نو جوان گشت دور كهن

پذيرفت ازان حرفهاى مراد * مرادش ز انعام و احسان بداد

ثنا گستران در ثنا گسترى * بپاداش خوشحالى لشكرى

ببستند آئين به آئين كى * گرفتند بزم و كشيدند مى

بهر بزمى از مطرب خوش نواى * نشستند پهلوى هم جابجاى

چو شب شد نشستند در روى آب * كشيدند مى تا سر آفتاب

زراى صف آراى ميدان دين * باحوال خود شد چنين پيش‌بين ( b 20 )

كه چون آفتاب از فلك شد عيان * برانگيخت رخش سعادت عنان

ز اركان دولت بدور ركاب * بمانندهء هاله و ماهتاب

چو باد وزان روز و شب تاختند * كه تا در وطن لنگر انداختند « 1 »

پس از هفته‌اى خان فيروز جنگ * كمر بست در كار آب كرنگ

عنانرا بدست توكل بداد * قدم بر ركاب سعادت نهاد

كه چون راه آب از كمر در شود * بمانند سدّ سكندر شود

ولى بشنو از صحبت روزگار * كه آخر چه سرزد ز تدبير كار

( 1 ) . اصل : تاختن .