جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٥٨

رزم جزم غازيان با سپاهيان و امان خواهى ايشان از تيغ جان ستان خان بن خان

در آن بحر هنگامه دريا دلى * كه در اصل بودى ز نسل على

سيد اميران فرزانه رأى * كه از صحبتش يافتى دل صفا

امام وردى ابن اغرلو دگر * كه اصحاب او را ورا بود سر

دويدند از هر جانب به پيش * دو بيگانه از صلح كردند خويش

دو سردار سركش به پيش آمدند * صف جنگجويى بهم برزدند

تواضع نمودند « 1 » چندان بهم * كه شد از تواضع سر چرخ خم

عرب زادگان مبارك زبان * دويدند پيش ره غازيان

ز بيراهى آخر به راه آمدند * بتقصير خود عذرخواه آمدند

كليد در قلعه را قلعه‌دار * بسلطان رساندش به صد زينهار

بپاى علم بزمى آماده شد * كه داد دل از هر دو سو داده شد

ظهور قزلباش دريا شكافت * كه هر يك چو رستم بود در مصاف

چنان تيغشان بر سر خصم خورد * كه دارا ز تيغ سكندر نخورد

چو كردند تسخير آن مرز و بوم * پر آوازه شد كشور هند و روم

بپاى سرير جهان شهسوار * بدستان سخن رفتى از نامدار

بهر كس كه دارد نظر شاه دين * جهان را در آرد به زير نگين

دعايش بهر كس كه ياور شود * پسنديده خلق و داور شود

ز هر تيره روزى كه برگشت شاه * كند روزگارش چو خاك سياه

غضب گر كند خسرو كامكار * بود چون غضبهاى پروردگار

چو خسرو كند لطف بر بندگان * بود همچو لطف خداى جهان

سخن سنج اين قصه دلگشا * چنين گفت از خان گشورگشا

كه فرمان چنين داد خان زمان * بسلطان سردار و با غازيان

( 1 ) . اصل : نمودن .