جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٥٧

رزم جزم غازيان با سپاهيان و امان خواهى ايشان از تيغ جان ستان خان بن خان

كه اسكندر رومى اركام يافت * جهانى ز كامش سرانجام يافت

از اين بود كو شاه كشور گشا * بيغما نپرداختى جابجا

تو نيز ار حكومت كنى بهر كام * زنام نكوئى برآور تو نام

منه پا ز انصاف بيرون دمى * كه تا حق نبندد در خرّمى

عدالت اگر شيوه شاه نيست * ز خود غافل و از حق آگاه نيست

بدين شيوه از قول شاه جهان * امان يافت دشمن ز جلاد جان

چنان مصلحت بين عنان تاب شد * كه از تاب سمّ عنان آب شد

چو آمد به پاى ركاب مراد * بپاى ركاب مظفّر فتاد

گرفتش سر لشكر از وى خبر * كه دارد چه فكر آن يل پر هنر

بگفتا كه دارم به خان حرف چند * كه آيد بسمع شريفش پسند

ندانست بيچاره از بيم جان * كه خان كيست يا كيست سردار خان

دلش بود از بس كه در اضطراب * زبانش نبست از سؤال و جواب

اشارت نمودند كار آگهان * كه هست اين عنان جهانگير خان

ولى خود بفرمان فرمان روا * كه اندر جهان است ظل آله « 1 »

بهرموز مانده از آن سوى آب * و ليكن بما داده نطق جواب

نشان بزرگان روى زمين * ز مضمون حكمست و نقش نگين

چو دريافت احوال كار جهان * ز نو برگشاد آن سخنور زبان ( a 19 )

سخنهاى رفته همه ياد كرد * جهانى ز انديشه آزاد كرد

بود اين ركاب مبارك قدم * بيك پا ستاده بپاى علم

هميشه بزين است هر جا كه هست * ندارد كسى بر سواريش دست

چو وقفست در راه صاحب زمان * بود هيكل نصرت غازيان

( 1 ) . در حاشيه ، خدا ذكر شده است .