جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

رزم جزم غازيان با سپاهيان و امان خواهى ايشان از تيغ جان ستان خان بن خان

امير عرب صاحب حزم « 1 » و راى * چو دانست خواهد شدن زير پاى

طلب كرد سيفور « 2 » خود را به پيش * كه جز وى نبودش مقدم ز خويش

بسيفور فرخنده دستور داد * كه خود را رسان نزد صاحب مراد

بگو اى فروزنده شمع رزم * بدل كن دم رزم خود را ببزم ( b 18 )

كه از ما چو جزيه ستاند فرنگ * چه حاجت ز بهر فرنگيست جنگ

سرو مال ما بعد ازين در جهان * طفيلست بر شاه صاحب قران

بما خان ازين پس سر و سرور است * كه او در هنر مثل اسكندر است

گر از بهر يغما بيايد سپاه * بفرمان خان اندر اين رزمگاه

بعرض غنيمت اگر وارسى * به پيشت درآرم غنيمت بسى

اگر مست خونريزيت در دماغ * مكن بيش از اين تازه ما را تو داغ

بجنگ از عنانت كند بازگشت * ز كشته شود پشته دريا و دشت

ره دست را چون بود دست رس * كه عنقاى مغرب كند در قفس

چه حاجت كه از كبكك كوهسار * ز خون كوه و صحرا شود لاله‌زار

چو پاى محبت بود در ميان * نه لايق درازى دست و زبان

در قلعه از صلح بايد گشاد * كه صلح است آرايش عدل و داد

نه از آتش سرخ توپ و تفنگ * كه تا صلح باشد چه حاجت به جنگ

بجان عزيز شه كامران * كه ما را امان ده بتسليم جان

بفرمودهء شاه مالك رقاب * كه باشد سنانش چو رمح شهاب

جريدش نهد رو چو در آسمان * به ميزان گردون رسد در زمان

نباشد عجب گر به او ذوالفقار * رسيدست از شاه دلدل سوار

بلفظ مبارك بيان مژده داد * بنواب خان شاه حيدرنژاد

( 1 ) . چنين است در اصل . ( 2 ) . « سيفور » نوعى پارچه ابريشمين است ، اما ظاهرا شاعر در اينجا پرچم‌دار يا شمشيردار را مد نظر دارد .