جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٥٥

رزم جزم غازيان با سپاهيان و امان خواهى ايشان از تيغ جان ستان خان بن خان

شجاعت به دنيا نصيب كسيست * كه او را ز تيغ و سنان باك نيست

دو كس در زمانه بود رو سفيد * كه شد غازى شاه يا شد شهيد

بيا ساقى آن آب خورشيد رنگ * كه از دل برم چون دم صبح رنگ

ميى كآورد در رگم خون به جوش * ز مستى برد از سرم عقل و هوش

كزين دار محنت چو بيرون روم * اجل هم نپايد كه من چون روم

سرانجام عالم چو باشد فنا * بياب از مى روح پرور صفا

نه آن مى كه از خوردنش كم شود * طبيعت ز تلخيش در هم شود

ميى كو دل مرده را جان دهد * زبانرا زبانى ز عرفان دهد

اگر نيست باقى چنين جام مى * چه دانى كه كى بوده جم يا كه كى

در آمد چو روز دگر آفتاب * سر خود فرو برد شب در نقاب

جهان گشت نورانى از رنگ روز * عيان شد چو خورشيد گيتى فروز

برآمد چو بانگ از دم كرهّ ناى * تو گفتى كه شد صبح محشر بپاى

سر لشكرى در سر راه جنگ * برانگيخت اژدر دم دم پلنگ

بر آراست طوفانى از نو فضا * كه از گرد شد آسمان زير پا

دو لشكر در آمد چنان در ستيز * كه برخواست از هر دو سو رستخيز

تكاور چو شد گرم در تاختن * قضا گرم شد در سر انداختن

ز تاب كمان كماندار شير * زمين پر برآورد از انداز تير