جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٥٤

رفتن نواب امام قلى بيك به مدد سردار اسلاميان

كه از شيرگيران افعى كمند * بسى شير مردان در آمد به بند

بلشكر گه لشكر كينه خواه * چو مير عرب كرد هر سو نگاه

بگفتا كه اى جيش دريا شكوه * نمايد به چشم تو البرز كوه

قضا چون ندارد بما اتفاق * فتد عاقبت در ميانه نفاق

همان به كه پيش از زمان هلاك * كه افتد يلانرا سر اندر مغاك

سر خود بجايى رساندند راست * كه سربازى ما بدست قضاست

سبكبارگى را بگرداند روى * بسوى نهانخانه چار سوى

به پرده نشينان رساندش خبر * كه بگذشت كار من از خير و شر

سپاهش گريزان شدند از قفا * زبان بسته از مرحبا مرحبا

همين حرف واحسرتا بر زبان * چگويم گه چونشد سرانجامشان

قزلباش خونخواره ره چون شير مست * درآورد بر قلب دشمن شكست

بدانسان كه از نعره دار و گير * نهان كرد خورشيد را چرخ پير ( a 18 )

چنان خون روانشد ز فرق يلان * كه خون شد ز هامون به دريا روان

چو شد شاه خاور سوى باختر * قضا مهلت جنگ داد از دو سر

سيه كار شب پرده قيرگون * به روى خود افكند از بيم خون

از اول شد از عكس خون آسمان * شفق رنگ چون گلشن ارغوان

پس از ساعتى شد چنان تيره رنگ * كه شد روى گردون چو پشت نهنگ

سپاه جهانگير سردار شاه * پس از جنگ شد سوى آرامگاه

بعزم گريز اهل و بيت عرب * گريزان شدند اندر آن تيره شب

ز قلعه فرنگى بجنباند رنگ * روان شد به دريا بسان نهنگ

بمانندهء برق با صد شتاب * به دريا نشستند چندين غراب

كسى زندگى را غنيمت شمرد * كه جان از بر تيغ خونريز برد

شد اميدوار آنكسى در جهان * كه بر جان او مرگ گردد ضمان