جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

رسيدن خبر رزم اهل اسلام با كفار

بمرگ خود اعدا از آن خرمست * كه در زندگانيش راحت كمست

ز آوازهء تيغ خصم افكنش * بود دايم افسرده جان در تنتش

ز روزى كه سلطان مالك رقاب * رسانيد پاى ظفر در ركاب

هميشه ز بطن رحم نيم جان * تولد كند نطفهء دشمنان

در ايام آن شاه دشمن گداز * كه پروا ندارند كبكان ز باز

تماشاست بر مردمان فرنگ * كه دارند با غازيان ميل جنگ

ببين كآخر كار آن كافران * چه خواهد شدن در سراى جهان

جهاندار از آن مردم نابكار * كه گشتند « 1 » با كشتن خويش يار

گرفتش خبر چون ز نوابّ خان * بگفتا كه بر شاه باشد عيان

چو « 2 » خان زين سخن قصه پرداز شد * در خلعت مكرمت باز شد

چه از خلعت خسروى يافت قدر * جمال سپهدار شد مثل بدر

جدا شد ز شه خان به نيك اخترى * بمانندهء زهره و مشترى

سپه را بدين مژده آواز كرد * تمامى بخلعت سرافراز كرد

همه مؤمنان را بعز و وقار * رضا داد بر رفتن و ترك كار

از آنجا عنان چون برانگيخت خان * بيامد بشيراز شب در ميان

بتعظيم تشريف آن پر هنر * خور از بام مشرق برآورد سر

دميد از زمين سبزه فصل خزان * شد آب از دل سنگ خارا روان

پس از هفته‌اى كامدند از عراق * كمر بستگان مكمّل يراق

بدستور داناى مشكين رقم * خردمند فرزانه محتشم

چنين رفت فرمان از آن نامدار * كه تا نامهء چند در هر ديار

نويسد بيكدم بمضمون خاص * كه واجب شده بر فرنگى قصاص

( 1 ) . اصل : گشتن . ( 2 ) . اصل : چه .