تاريخ طبرستان و رويان و مازندران ( فارسى ) — الصفحة ١٤٤

در تتمهء حكايت داعى الصغير و صورت خروج داعى الحق الى الحق ناصر الحق ابو محمد حسن بن على بن الحسن بن عمر الاشراف بن زين العابدين على بن حسين بن على بن ابى طالب عليهم الصلوات

مردم بدانستند كه ناصر الحق گمان داعى را در حق خود يقين گردانيد . همه خاموش شدند ! ناصر الكبير دريافت كه خاموشى مردم را سبب چيست . و زمانى بنشست و برخاست و به در رفت . داعى ابو مسلم را گفت : اشمّ رائحة الخلاف . فى الجمله همچنان‌كه نوشته شد ، داعى را شهيد كردند و پسرش زيد بن محمد در بخارا محبوس بود . به طبرستان به دوستان پدر خود اشعار حزن‌انگيزى راجع به حبس و غربت خود بنوشت . چون اين اشعار به اسمعيل بن احمد سامانى رسيد ، بر او بخشايش آورد و بند او برداشت . و همچنان‌كه ذكر رفت همانجا تأمّل نمود . و ناصر كبير را در حق داعى مراثى خوب مىباشد . و بعد از آن جهت نثار داعى چون بعد از آنكه اسمعيل بن احمد به طبرستان آمده بود ، و او به ديلمان رفته از ديلمان مدد طلبيد ، و به گيلان شد و دعوت نمود .

از اهالى گيلان و ديلمان خلق بسيار بر او بيعت كردند ، و از طريق زردشتى به دين محمدى از انفاس متبرّكهء او نقل كردند . و مذهب او اختيار كردند و مردمان زيادى دور او جمع شدند و در سنهء دويست و هشتاد و هفت خروج كرد و با خلقى انبوه رو به آمل نهاد . احمد بن اسمعيل با لشكرى گران به وضعى كه فلاس مىخوانند به نيم فرسخى آمل با او مصافّ داد . سيد منهزم گشت ، و ديالم بسيار كشته شدند ، و امير فيروزان شكورى و امير كاكى گيلانى هر دو به قتل آمدند . و طبرستان به سامانيان قرار گرفت ، تا چون محمد بن هارون از اسمعيل بن احمد بگريخت و به سيّد پيوست . سيّد ديگرباره روى به طبرستان نهاد .

اصفهبد شهريار بن بادوسپان و ملك الجبال اصفهبد شروين بن رستم باوند و برادرزادهء پرويز صاحب لارجان از قبل اسمعيل بن احمد به تمنگا پيش آمدند ، و مصافّ دادند . چهل شبانه روز حرب و ضرب بود . عاقبت سيد مظفرّ گشته سامانيان به هزيمت به مامطير رفتند . سيد بعد از چند ماه كه در طبرستان بود باز به گيلان رفت . و سامانيان هرچند وقت به طبرستان نوّاب و عمّال مىفرستادند . اصفهبدان با ايشان موافق بودند .