تاريخ سلسله سلجوقى ( زبدة النصره ونخبة العصره ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٤
بازگشت گفتار به سرگذشت سلطان مسعود بن محمد بن ملكشاه پس از مرگ جاولى در سال 541
از شهرهاى اسلامى از بخشش او شهريه مىگرفتند . جود و بخشش جمال الدين به درخواست‌كنندگان و اقامت‌كنندگان در شهرها روان گرديد .
بازگشت گفتار به سرگذشت سلطان مسعود بن محمد بن ملكشاه پس از مرگ جاولى در سال 541
بازگشت گفتار به سرگذشت سلطان مسعود بن محمد بن ملكشاه پس از مرگ جاولى در سال 541
مؤلف كه خدايش بيامرزاد گفت : چون جاولى جاندار وفات يافت امير حاجب كبير فخر الدين عبد الرحمن بن طغايرك به شهرهاى ارانيه و ارمنيه طمع بربست و دانست كه اين كار با چيرگى خاصبك بن بلنكرى براى وى حاصل نمىشود و فكرش پيشرفت نمىكند . پس متوسل به دل‌جوئى امير بوزابه صاحب فارس شد كه به سلطان نزديك شود تا به وسيله بوزابه به مقصود برسد .
كسى را نزد امير تتار كه در فارس با بوزابه بود فرستاد و پيام داد كه اينك زمان آمدن بوزابه و ازدحام وى است . بوزابه با سپاهى انبوه و فرماندهى محترم به سوى لشكرگاه سلطانى پيش آمد و امير عباس صاحب رى نيز با سازوبرگ و افراد زياد به وى ملحق گرديد .
اميران سه‌گانه يعنى فرزند طغايرك و بوزابه و عباس بر تدبير دولت و استحكام قانون و رسم‌ها و ترتيب ديوان‌ها و بريدن دست ستمكاران و زيادى استقلال خودشان با هم اتحاد و اتفاق كردند .
سلطان مسعود به ناچار به حكم آنان گردن نهاد و از مقام شامخ خود نزول فرمود چون ديد تندرستى و سلامت در آشتى و رضاى اينانست . طبق