تاريخ جهان آراى عباسى ( فارسى ) — الصفحة ٨٢٢

4 ) نمايهء اشعار

بگيرد صدايش بسيط زمين * چو بيرون كند دست از آستين : 462

تويى زينت افروز روى زمين * تويى گوهر تاج چرخ برين : 647

به زير علمهاى ايشان زمين * چو خالى نهان در خط عنبرين : 472

پس از ديدنش چرخ را شد يقين * كه در خاك بود ست رفعت دفين : 647

فروزنده سنگى چو شمع يقين * برو نقش پاى شه هشتمين : 460

ز بالاى اين قصر دولت قرين * به گردون بزرگى فرو شد زمين : 647

مخمّر شد از بهر تعمير اين * چو اب و گلش آسمان و زمين : 648

در آهن چنان غوطه زد مرد كين * كه چشمش چو مقراض شد آهنين : 470

« و »

لواى سيه بود در فوج او * چو بحرى كه عنبر بود موج او : 472

گشته‌ام اين باغ پر از رنگ و بو * يك گل رعناست شب و روز او : 2

گر انديشه پويد ره فرض او * نبيند به طول زمان عرض او : 469

جوانى بود يك گل باغ او * از اين روى دوران بود داغ او : 648

در آن دم كه با خصم شد روبه‌رو * بود عاشقى جنگ معشوق او : 462