تاريخ جهان آراى عباسى ( فارسى ) — الصفحة ٨٢٠

4 ) نمايهء اشعار

ز بس زو شكفته است اين بوستان * از و كامجو گشته پير و جوان : 649

چه گويم از آن توپهاى گران * كزو سرمه شد كوه را استخوان : 462

شده مهر تخريب هندوستان * به پنجاب اين پنج دريا روان : 462

به درياى خون شد تنش در زمان * به يك تير مانند كشتى روان : 468

اندر آن بزم خاص سرمستان * كه بود همچو روضهء رضوان : 547

رگ سنگش نموّ دارد به انسان * كه بالد استخوان در جسم حيوان : 701

ز پست و بلند آن ره بيكران * به چشم آمدى همچو وضع جهان : 458

خرد گفت چون وسعتت شد عيان * كه امروز واكرد چشمى جهان : 647

در آن هنگامه از شاخ گوزنان * درختستان خشكى شد نمايان : 433

از آن پيش كاين كاخ گردد عيان * ملك بود چون مرغ بى آشيان : 647

گشت در عهد پادشاه زمان * جنّتى بر پل صراط عيان : 670

گدايى بود بر درش آسمان * كه كشكول دارد زمه بر ميان : 648

از پى نظّارهء جان در بدن * عينك ازان خاك توان ساختن : 9