تاريخ جهان آراى عباسى ( فارسى ) — الصفحة ٨١٤

4 ) نمايهء اشعار

هست بى حد و بيكران صيدش * از زمين تا به آسمان صيدش : 679

به روى گل چه مىپرسى به باغش * كه بوى گل دهد گل در چراغش : 702

فروزى شمع اگر در صحن باغش * چو نرگس گل كند چشم چراغش : 702

سنگ كه نرمى نبود در گلش * شيشه شود بس كه گدازد دلش : 9

شب و روز گفتى به پيرامنش * پلنگى است خوابيده در دامنش : 458

محمّد صيقل مرآت بينش * نظر پيراى چشم آفرينش : 5

خاكش از برگها مرصّع پوش * بوتها همچو بوتها در جوش : 547

بر آن مست سراپا ناز گلپوش * كه اين درياچه و اكر دست آغوش : 702

تو گوئى داشت وقت صنعت خويش * صدف از برگ گل نقاش در پيش : 703

« غ »

سبك دست زان گونه بردى به تيغ * كزو صيد را جان نيامد دريغ : 434

« ف »

فلك در بر اين بروج شرف * چو بر چهرهء ماه ، رنگ كلف : 647

« ق »

گر نبود خامهء او تنگ شق * شسته [ شود ] ز آب معانى ورق : 10