تاريخ جهان آراى عباسى ( فارسى ) — الصفحة ٨١٠

4 ) نمايهء اشعار

گشودى گره بانگش از كوهسار * چو از غنچهء گل نسيم بهار : 462

هست چون دام راه گير ، چنار * اوفتاده درو تذرو بهار : 547

عيان در پيش چشم مست و هشيار * خيابانى چو چاك سينهء يار : 671

به گرد آهوان ، تركان خونخوار * صف مژگان نموده نرگس يار : 433

چون زليخا از دعاى مستجاب يوسفى * عمر از كف رفته بازآمد به دست اين ديار : 555

نمودى از آن دلربايى شعار * كه طاقت بود جفت ابروى يار : 646

زهى جاه و زهى شأن و زهى فر * تعالى شأنه اللّه اكبر : 1

بگردد ز شوق ، آسمانش به سر * چو بر گرد فرزند قابل پدر : 647

شد از بطن خاك آسمان جلوه‌گر * كه فرزند باشد شبيه پدر : 647

نبود اگر بندگيش در نظر * فاخته بيرون كشد از طوق سر : 8

پى بردن دل از اهل نظر * نهاده كلاه فرنگى به سر : 648

كشيده هر گهش بگذشته از سر * سفالش چرخ را بر صفحه مسطر : 703

هست تا شام و شام تا به سحر * دور بينش ز آب پيش نظر : 670