تاريخ جهان آراى عباسى ( فارسى ) — الصفحة ٨٠٥

4 ) نمايهء اشعار

ز رفعت شد از آسمانها بلند * چو موجى كه گردد ز دريا بلند : 647

لواى علمهاى مشكين پرند * چو دودى كه گردد ز آتش بلند : 472

اهل زمانه كى پى يارى قدم زنند * گردد جهان فشرده گر از مهر دم زنند : 397

چون سنگ و آهن آتش سوزان ثمر دهد * زين بوسهء نفاق كه بر روى هم زنند : 397

تا نميرد يكى به ناكامى * ديگرى شادكام ننشيند : 650

چنان از جوش لشكر قحط جا بود * كه نعش سايه بر دوش هوا بود : 365

اگر قلعه ور ز آنكه كهسار بود * بر نعره‌اش سيل و ديوار بود : 462

اگر نوجوان و اگر پير بود * ازو تا عدم يكسر تير بود : 479

نه آن لشكر و نيزه و تير بود * جهان نيستانى پر از شير بود : 469

سر تيغ كوهش بر ميغ بود * برو كهكشان جوهر تيغ بود : 456

تصور نمايد چو بيند فرود * كه شد پايش از ايستادن كبود : 647

چنان سوى هندويش آهنگ بود * كه با سايهء خويش در جنگ بود : 479

فرازش كه روى گذرگاه بود * زمان را ازو رشته كوتاه بود : 458