تاريخ جهان آراى عباسى ( فارسى ) — الصفحة ٧٩٨

4 ) نمايهء اشعار

چنان داد از تحرّك سرو را تاب * كه گويى سايهء سرو است در آب : 704

روز و شب همچون عاشق بىتاب * باشد از اشك چشم خويش در آب : 670

هست پر در گريستن بيتاب * ديده گويا شبيه خويش در آب : 634

درو شادمانى ندارد حساب * كه گل مىكند كار جام شراب : 445

چه گويم از آن باغ پر آب و تاب * كه بتوان گرفت از هوايش گلاب : 445

عجب نبود از پرتو آفتاب * نجنبد ز جا سايهء آن جناب : 648

شاخ پربرگ هست سيخ كباب * برگ ريزش چكيدن خوناب : 547

زهى سنگ والاى گوهر نسب * كه پا جفت كرده به راه ادب : 460

قدرتش آورده برون بى تعب * يوسف روز از چه تاريك شب : 2 ، 451

يلان از دو جانب به شور و شغب * سپر بر سپر بسته چون روز و شب : 479

كه از نسبت رنگشان تيره شب * به لب خندهء صبح نگشود لب : 480

نهانست در برگ گل عندليب * چو در پردهء ساز صوت غريب : 445

مگو هست تالار او دلفريب * كزو خاك تا آسمان يافت زيب : 649

« ت »

صفايش چنان آب هر چشمه ريخت * كه آب بقا در سياهى گريخت : 649

زهى سر منزل صاحب سعادت * كه حسنش عقل را كردست غارت : 684

كجا حاجت ادهم و اشهب است * در آنجا كه بال ملك مركب است : 461

كنم نسبتش گر به جنّت ، خطاست * تفاوت به بين از كجا تا كجاست : 446

در و ديورا و سقفش گل نگار است * مگر نقاش تردستش بهار است : 703

هوا هم باغبان هم آبيار است * سراسر سال او فصل بهار است : 701