تاريخ جهان آراى عباسى ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٠

شرح آيين پل جديد « 5 »

مثنوى « 1 »

حبّذا زين پل مبارك فال * كه « 2 » بود آسمان جاه و جلال

بر سرش سايبان رنگارنگ * چون كله بر سربتان فرنگ

باطن او ز جوش گل سرشار « 3 » * چون رگ شاخ گل به فصل بهار

گشت در عهد پادشاه زمان * جنّتى بر پل صراط عيان

نه پل است اين كه هست گريانى * از غم روى دوست نالانى

رند « 4 » دل داده‌ايست عاشق وش * [ گ 270 آ ] ديده پر آب و دل پر از آتش

تا تواند جمال جانان ديد * خواه باشد قريب و خواه بعيد

هست تا شام و شام تا به سحر * دور بينش ز آب پيش نظر

مىكشد هر كه مىشود يارش * به سرّ چشم خويشتن بارش « 5 »

چون دل عاشق از خيال بتان * در دلش هست شعله‌ها تابان

روز و شب همچو عاشق بىتاب * باشد از اشك « 6 » چشم خويش « 7 » در آب

خاصّ صف بسته ، مجلس را صورت نگار گردانيده بودند « 8 » و مجلس خاصّ به زربفتهاى گوناگون و تصويرات از حيزّ تصوّر بيرون و آيينه‌هاى بدن « 9 » نما و لاله رويان سرو بالا و شيشه‌هاى شراب ارغوانى و شموع كافورى خسروانى و قناديل غرابت « 10 »

( 1 ) . م : راقمه ده ، مج : نظم . د : بيت . ( 2 ) . مج : كو . ( 3 ) . ده : ز جوشش سرشار . ( 4 ) . د : زنده . ده : رنده . ( 5 ) . ل : يارش . م : بازش . ( 6 ) . مر : رشك . ( 7 ) . د : خويشتن . ( 8 ) . مج : گردانيده‌اند . ( 9 ) . د ، مج : جهان . ( 10 ) . د ، مج : غرايب .