تاريخ جهان آراى عباسى ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٦

داستان نهضت همايون به قصد فتح دار القرار قندهار و فتح آن ولايت به تأييد كردگار « 1 »

ز پر چشمگى بود آن كوهسار * ز سر تا به پا « 1 » همچو ابر بهار

درو سبزه از رفعت مرز و بوم * چو مژگان بود گرد چشم نجوم

ز جوش گل از بس درو نيست « 2 » جا * نيايد « 3 » از آن كوه بيرون صدا

چسان لب تواند به افغان گشاد « 4 » * كه از داغها لاله‌اش سرمه داد

سر تيغ كوهش بر ميغ بود * برو كهكشان جوهر تيغ بود

چه گويم ز سيرابى « 5 » آن هوا * [ گ 194 ب ] كه از وى چو گوهر درخشد صفا

شفقهايش از بس بود مهرفام * برآيد دو صد صبح از جيب شام

چو گل كز لب جوى سر بركشد * ز جيب شفق آفتابى دمد « 6 »

پى نوعروس جهان چرخ زال * سفيداب بيزد ز والاى آل

ز موج هوا لالهء مىپرست * تو گويى كه شمعيست در دست مست

( 1 ) . م : « ز سر تا به پا » تكرار شده است . ( 2 ) . م ، ل : در آن نيست . ( 3 ) . د : نيامد . ( 4 ) . م : چسان لب به افغان تواند گشود . مج : چنان لب به افغان تواند گشود . ( 5 ) . مر : سرابى . ( 6 ) . م : دهد .