احياء الملوك ( تاريخ سيستان تا عصر صفوى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥١٢

سفر چهاردهم از فراه متوجه عراق شدن و به خواهش پروردگار به گرجستان رفتن و از گرجستان توجه به طرف ساحل درياى سند و مكران و از آنجا به عراق رفتن و كل حدود « 1 » دار المرز و گرجستان را مجددا سير نمودن و از آنجا به ييلاقات آذربايجان سير كردن و باز گرديدن به صوب دانقى من اعمال شيروان و از آنجا به فراه آمدن

چنين رفت ؟ فدوى دودمان خلافت مكان از روى طنز ميفرمايند كه در ايران شما را آنقدر مكنت و قدرت نبود كه مثل ملك شاه حسين كسى نگاه توانيد داشت ، بيعلاج به هندوستان فرستاديد . حضرت شاه آگاه مىفرمايند كه او به اين تغافل‌ها از ما [ 212 ] برنمىگردد و به جائى نمىرود . مصلحت ما و شفقت بىنهايت نسبت به خود مىداند . هنوز به حوالى اردبيل نرسيده بود كه اين حكايت را نوشته فرستادند .

به‌هرحال طى منازل كرده ، چند روز به قزوين بود . شهر به شهر ، قريه به قريه ، در آن فصل بهار به سير و شكار اشتغال نموده . چون از سمنان بگذشت و به دامغان رسيد ، محل بيرون آمدن دامغان مير محمود قديمى [ اين‌جانب ] رسيد و نوشتهء فرزند محمد مؤمن را رسانيد . خبر فوت والده‌اش برهمزن هنگامهء خوشى و خرمى بود و حكايت انتقال ملك غياث پسر برادرم غارتگر اسباب شكيبائى . باوجود اين ، صبر و ثبات فرموده با شاهولى سلطان جغتاى و ديگر اكابر و اعزه كه همراه بودند ، در مقام شكفتگى و مجلس داشتن بود تا به مشهد مقدس رسيد و دولت زيارت دريافت . پس از ده روز توقف به جانب غوريان رفته ، دو سه روزى در آن مقام با وزير خجسته فرجام خواجه جلال الدين اكبر به سركرده به دار السلطنهء هرات رفت و در صحبت نواب حسين خان و خان عالم گذرانيد كه از هند به ايلچىگرى آمده بود .

پس از بيست روز سير هرات به جانب فراه رفت و فرزندان مغموم و اقوام دلشكسته را دلدارى داده ، پس از انقضاى ايام سوگ و عزا به سپاس و شكر بارى اشتغال نموده ، در آن ايام مدت يك سال و يك ماه به فراه به سر برد .

مدت آن سفر كه جامع « السفر علامة من السقر » بود مدت سه سال و نه ماه .

طى مسافت آن راه دورودراز دو هزار و ششصد و شصت فرسخ بود .