اشرف التواريخ ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٣

سرزدن هواى صيد و شكار از خاطر شهزادهء نامدار و تحريك مواكب ظفرنشان به طرف چشمه گلشن « 1 »

فارس خاور ملك باختر * وارث طوق و كمر و تاج زر

معركه‌آراى صف پردلى * يعنى ابو النصر محمّد ولى

پورشه آن خسرو جم اقتدار * بر سرش افتاد هواى شكار

موسم بهمن شه بهرام سور * تاخت به صحرا ز پى صيد گور

فوج غلامان « 1 » به ركابش دوان * خيل وشاقان به ملك هم‌عنان

جمله به كف طغرل « 2 » و شنقار و باز * صيد فكندند در آن تركتاز

كبك و تذروان و غزالان مست * هيچ‌يك از چنگ سواران نرست

موكب شهزاده در آن پهن‌دشت * بر سر ويرانهء شهرى گذشت

شهر نه ويرانهء بىبام و در * كرده دد و دام در آنجا مقر

سر زده از هرسر خارش فسوس * نام نهاده فلكش شهر طوس

رود عميقى نى بسيار از او * قلب عزيزان همه پرخار از او

بود در آن ناحيه شه در شكار * صيدكنان در طرف جويبار

آمده ناگاه از آن نيستان * طرفه گرازى نه ، چو « 3 » شير ژيان

بود دو دندانش چو « 4 » تيغ آبگون * قصد گريز آمده ز آنجا برون

رو به سوى خيل سواران نمود * دل ز بر جمله و شاقان ربود

تازه جوانى ز نديمان شاه * راست به زين كج بشكسته كلاه

( 118 الف ) زلف خم اندر خمش افشان به دوش * برده ز كامل هنران عقل و هوش

خنجر عاشق‌كشى اندر كمر * كرده يلان را همه خون در جگر

لاف سوارى و دليرى زدى * طنطنهء ببرى و شيرى زدى

كوس دليرانه چو بنواختى * گوش يلان را همه كر ساختى

سخت شكسته كمر آستين * تند نشسته چو سواران به زين

زعم من و چون من از آن داروگير * بود كه اين مرد بود شيرگير

( 1 ) . ملك : غلان . ( 2 ) . مج : طغزل . ( 3 ) . مج : چه . ( 4 ) . مج : چه .