خاطرات ديوان بيگى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٢

- 29 - [ قصيده‌اى از خلوتى ]

بود داراى جهان اما چو دارا شد شهيد * چون سكندر گشت ذو القرنين ليكن با قران

مادر ايام تا پرورد او را در كنار * چون پدر بودى بر ابناى زمانه مهربان

شخص او شخص كرامت ، دست او فياض جود * عهد او عهد سلامت ، دور از دور امان

هفدهم از ماه ذيقعده كه روز جمعه بود * با شكوه سلطنت بهر زيارت شد روان

شد مشرف در رواق حضرت عبد العظيم * مر خدا را بندگيها كرد در آن آستان

گاه بود اندر نماز و گاه بود اندر نياز * راز دلها داشت با يزدان پاك اندر نهان

قرب ظاهر را فراغت يافت ليكن كردگار * باطنا مىخواند شه را سوى قرب جاودان

با خدا از خويش غافل بود و غافل از آنكه هست * خصم دون اندر كمين و تير خصم اندر كمان

ديو هيئت مردكى ناگه به‌طور دادخواه * ابن ملجم‌وار بودش حربه زير طيلسان

رفت پيش و كرد عنوان و طپانچه برگشاد * سينهء پر نور شاهنشه هدف شد ناگهان

شد نگون آن قامت موزون چون سرو سهى * چهره‌اش پژمرده مانند گل از باد خزان

آن دلى كز ياد يزدان يك نفس غافل نبود * غنچه سان صد چاك چون گل شد از آن زخم گران

دست رفت از كار و شاهنشاه ما از دست رفت * تن به خاك و دل پر از خون روح پاكش در جنان