خاطرات ديوان بيگى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٩

- 24 - [ سه بيت شعر ]

ز گل گر مدعا رنگ است آن رخسار هم دارد * غرض از مى اگر مستى است چشم يار هم دارد

نمىدانم چرا گردون به كام ما نمىگردد * اگر عيبم پريشانى است زلف يار ( كذا ) هم دارد

يوم جمعه بيست و پنجم شهر جمادى الاولى 1318

سعدى عليه الرحمه

بهائم خموشند و گويا بشر * زبان بسته بهتر كه گويا به شرّ

چه مردى كند در صف كارزار * چو دستش تهى باشد و كارزار

شب جمعه 2 حوت و 14 ربيع الاول 1331

آقا سيد باقر دزفولى

چو زلف خود پريشان كرد حالم بچه ترسائى * گرفتارم به زنجير خم زلف چليپائى

من و قمرى بلند و پست مىناليم اما او * به روى شاخ سرو و من به پاى سرو بالائى

دلم را برد و با هركس كه گفتم راز دل گفتا * مخور غم آنكه دل برده ز تو باشد دل‌آرائى

اشارت كرد از مژگان به خونريزى من و آنگه * ز شمشير دو ابرو بهر قلبم ساخت ايمائى

كنم پامال خون خود به محشر هركه آن دلبر * درين نشئه پس از قتلم زند بر من سرپائى

شب نوزدهم ذيحجة الحرام 1317 در نهايت تفكر

هو

عاقل آنست كه هرگز نكند ميل سه كار * تا همه عمر وجودش به سلامت باشد

زن نگيرد اگرش دختر قيصر بدهند * قرض نستاند اگر وعده قيامت باشد

نرود بر در ارباب كرم بهر طمع * گر همه حاتم‌طائى به كرامت باشد

در شب جمعه 18 شهر جمادى الاولى 1318