خاطرات ديوان بيگى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣
جهانشاه خان افشار
اين سفر كه نهايت به من خوش گذشت خبر آوردند كه خداوند آقا خان حفظ اللّه تعالى را در هشتم شهر ذيقعده به من عطا فرموده است .
سفر دوم دماوند
سفر دوم دماوند
در اين سفر اختيار تامهء حكومت دماوند با من بود . سادات مرانك را كه از محترمين و قوىترين [ مردم ] دماوند هستند دماغ آنها را خوب مالانده ، در قصبهء دماوند حاجى هادى كه محترمتر از همهء حاجيهاى آنجا بود ، با ميرزا طهماسب امين وظايف برادر و دو نفر ديگر برادران او را محض ادعاى ارثى كه سالها از آنها داشتند و نمىدادند حبس كردم و احقاق حق نمودم . در نظر اهالى اين دو فقره كار خيلى اهميت داشت و بر ابهت من در آنجا افزود . از طرف خانوادهء حكومت مرا دعوت كردند كه با آنها وصلت كنم . اول بىميل نبودم ، بعد پشيمان شدم « الخير فيما وقع » .
به اين جهت خانوادهء حاكم يگانگى مىكردند . طول اين سفر چهل و سه روز شد .
بر خلاف سفر اول تجربه حاصل كرده در منزل خودم پياده شده ، پولى كه عايد شده بود در منزل سپرده و به در خانه رفتم .
دلبر خانم زن شاه سخت گرفته بود خانهء او را خالى كنيم . در نظر من شاق بود ، چون انس گرفته بودم به آن خانه و آن محل و آن ترتيب [ و ] به خرجش ، بالاخره مجبور نمود كه خانهء او را خالى كنيم و مصمم شديم فكر منزلى ديگر بكنيم . به اصرار مرحومه ننه كربلائى [ 59 الف ] در آن خانه‌ها در شهر شعبان همان سال براى مرحوم ميرزا محمد از قوم و خويشهاى ننه كربلائى كه ضعيفهء بسيار مسن فرتوتى بود و شير به مادر ميرزا محمد داده بود ، دخترى بلقيس نام گرفته و عروسى كردند .
ما در جستجوى خانه بوديم . يك‌وقت متذكر شدند خانه‌هاى جهانشاه خان در دروازه قزوين خالى است . از وكيل السلطنه كه آن اوقات اختيارات تامه داشت خواهش كردم خانهء مذكور را بدهد من بنشينم قبول كرد .
جهانشاه خان افشار
جهانشاه خان افشار
در يكشنبه 17 شهر ذيحجهء 1310 بعد از يك سال و شش ماه و پانزده روز به