تاريخ رويان ( فارسى ) — الصفحة ٢٦
قصهء قباد با سوخرا
قصهء قباد با سوخرا
قصهء قباد با سوخرا
اگرچه مقصود از اين كتاب شرح‌حال اولاد جاماسب است چنان كه شرح آن داده شود ان شاء اللّه تعالى ، الا چون در بقيهء قصهء قباد و حال او با سوخرا و صورت وفادارى فرزندان سوخرا با شاه انوشيروان ، اعتبارى تمام حاصل است ، پادشاهان [ را ] در ترك استماع سخن صاحب غرضان و راى زنان بد و خدمتگاران را [ 12 ] در قيام كردن به حسن خدمت و پاك اعتقادى با خداوندگار خود ، هرچند از او بدىها ديده باشند ، از اين جهت اين قصه ياد كرده شد .
آورده‌اند كه چون قباد به قوت و استمداد سوخرا تمكين يافت ، اول معامله كه با سوخرا كرد به سبب سعايت غمازان و خبث عقيدهء حاسدان ، آن بود كه سوخرا را از مرتبهء بندگى و راه نيابت فرود آورد و شاپور را به جاى او بداشت ، تا در عرب اين سخن مثل گشت كه ، مصراع :
فمدت ريح سوخرا و هبّت لسابور ريح .
و حساد را در آن باب مجال سخن زياده گشت و روز بروز از سوخرا نقل‌ها مىكردند و مهر سوخرا به دل شاه سردتر مىگردانيدند . سوخرا از اين حال انديشه كرد و از بىحفاظى روزگار بترسيد و از دست‌كارى حوادث بينديشيد « 1 » . نه پسر داشت . جمله را برگرفت و پناه با طبرستان داد . قباد جمعى را بر او گماشت تا به تدبير او را دريافتند و به غدر بكشتند . فرزندان سوخرا طبرستان را رها كردند و جمله با بدخشان شدند و در آن ولايت املاك و اسباب بدست آوردند و ساكن شدند . تا قباد بعد از آن‌كه چهل و سه سال ملك داشت و به غرور و عشوهء روزگار فريفته بود ، رخت از سراى غرور بربست و به دار آخرت پيوست .
( 1 ) - مطالب بالا با اختلافاتى در تاريخ طبرستان سيد ظهير الدين ص 25 نقل شده است .