تاريخ رويان ( فارسى ) — الصفحة ٢٠

تاريخ رويان مقدارى از لغات قديمى فارسى را زنده نگاه داشته است

1 - ككيج 20 / 4 : گياهى وحشى كه به جاى فلفل به كار مىبردند .

امروز در گيلكى تره‌تيزك يا شاهى را ككيج گويند .

2 - دهره 66 / 14 : داسهائى كه براى زدن سر و شاخه‌ها يا باز كردن راه در جنگل به كار مىرود .

3 - اسفارش 71 / 11 : سفارش و تأكيد در كارى .

4 - رزمه‌هاى ابريشم 134 / 15 .

5 - پشتواره 134 / 15 : كولواره ، آنچه كه بر پشت بتوان حمل كرد .

6 - همسرايگى 141 / 5 : هم‌سامانى و هم‌سرحدى .

7 - همسرايه 142 / 18 : كسى كه حد و سامان ملكى با ما دارد .

8 - بايى 145 / 13 : مردان مرد تيرانداز .

9 - خانه‌دارى 147 / 18 : حفظ خانه پدرى و روش اجدادى . در ص 148 / 5 : حكومت و خانه‌دارى و در ص 151 / 4 : حاكم و خانه‌دار را به همين معنى به كار برده است .

10 - شيو 164 / 2 و 194 / 3 : شيب و دامنه و پائين .

11 - برزيدن 182 / 9 : انجام دادن و پايدارى در كارى داشتن .

12 - شهربند 166 / 13 و 186 / 15 : حصار و باروى شهر و قلعه و جاى مستحكم .

13 - اسفاهى 187 / 10 و 202 / 20 و 203 / 19 : نه تنها به معنى سپاهى و سرباز است بلكه در آن معنى رادمردى و جوانمردى نيز خفته است . در ص 194 / 17 : اسفاهىگرى را با بر ناپيشگى يك جا به كار برده است . اما در ص 203 / 22 : اسفاهىگرى به معنى سربازى و صفات لازمهء آن يعنى پايدارى و ايستادگى به كار رفته است .

14 - اخىگرى 194 / 17 : يادآور صفات عالى عياران و بر ناپيشگان