بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥

[ قطعه ]

خواندن گرفتند و گريهء جانسوز درپيوستند . آن ابيات اين است :

[ رباعى ]

[ رباعى ]

جمع آمده بوديم چو پروين يك چند * چون عقد جواهر همه درهم پيوند

ناگاه فلك رشتهء آن عقد بريد * هردانه به گوشهء جهانى افكند

[ قطعه ]

[ قطعه ]

درين نشيمن حرمان مكن به كس پيوند * كه هر « 1 » كسى كه نهى دل بر آشنائى او

اگر مخالف طبع تو باشد اوضاعش * عذاب روح بود صحبت ريائى او

وگر موافق طور تو باشد اخلاقش * مذاق مرگ دهد شربت جدائى او

در آن‌وقت به اين كمينه اين قطعه [ در ] بديهه روى داد :

چو لفظ جمع اگر متصل به‌هم جمعى * شدند ، كرد فلك قصد دشمنى و نزاع

هزار شعبده و مكر ساخت با ايشان * جدا شدند ز هم همچو حرفهاى وداع

بر كنار دريا يكديگر را كنار گرفته ، هركدام به جانبى روانه گرديدند .

شاه قاسم با متعلقان خود در كشتى نشسته ، [ از آب‌آمويه گذشته ] ، متوجه سمرقند شدند . بعد از چهار روز ، [ هنگام ] صبحدم كه خاقان بيضا كلاه صبح صادق از جانب مشرق علم نور پرچم خورشيد را برافراخت ، و

( 1 ) - P : ص a 12 : بهر .