بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦١

[ 17 ] گفتار در ذكر [ فضايل ] مولانا بنائى « * » و ظرافتهاى وى به اميركبير امير عليشير

حيف باشد هزار حيف كه تو * بهر اندك ملال من به جهان

ذلت معصيت نهى بر خويش * دور مانى ز رحمت رحمان « 1 »

پا زدن بر سر فتاده به راه * نيست آيين سروران و سران

مرو اين راه را كه دور است اين * از طريق عدالت و احسان

در سمرقند اگرچه بىقدرم * چون عمر در ولايت كاشان

نه به عرفان من كسى را علم * نه كسى را به علم من عرفان

با همه شاكرم ز منعم خود « 2 » * نعمتش را چرا كنم كفران

كه مرا ساخت مبتلاى فراق * ماند بر من عقوبت هجران

نه به چنگ شماتت امثال * نه به دست مذلت « 3 » اقران

در غريبى اگرچه بد حالم * چون قمر در اواخر ميزان

به كه باشم به ملك خود چون شمس * مانده در عقدهء ذنب حيران

( 1 ) - P : يزدان ( 2 ) - T ، B ، B 2 : جود ( 3 ) - P : مذلتت