بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٠

[ 17 ] گفتار در ذكر [ فضايل ] مولانا بنائى « * » و ظرافتهاى وى به اميركبير امير عليشير

اهل تاريخ هم نشان ندهند * چون توئى در سوالف « 1 » ازمان

غير از آن نكته‌اى كه حافظ گفت * لا يرى فى كمالكم نقصان

جبر نقصان كن اى سپهر كمال * پيش از آن دم كه جبر آن « 2 » نتوان

آنچه راندم ز دولت تو سخن * و آنچه دادم « 3 » ز دانش تو نشان

نيست اغراق شاعرانه در اين * نيست تخييل منشيانه در آن

بىگمان واقع است و هست يقين * به يقين ثابت است و نيست گمان

دين پناها به خدمتت نقلى * مىكنم عرضه داشت از فرمان

كه يكى را به ذلت دگرى * نتوان جرم كرد بىعصيان

نسزد از عدالت و انصاف * جرم مركب نهاد بر پالان

دو گناهند در نهايت بعد * روز حشر از سعادت غفران

يكى آزار خلق و آن دگرى * شرك آوردن است با يزدان

( 1 ) - T ، B : در سواد الف ( 2 ) - T : او ( 3 ) - P : ديدم