بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٦

[ 17 ] گفتار در ذكر [ فضايل ] مولانا بنائى « * » و ظرافتهاى وى به اميركبير امير عليشير

باعث ديگر اين‌كه اين كلمات * هركه مىگفت مىشدى خندان

گفتم اين را كه خوش براى از اين * كنى انعام خوش برايم از آن

ورنه مثل هرات مىدانم * نيست شهرى ز شهرهاى جهان

هيچ شهرى به زيب و زينت او * نيست در زير گنبد گردان « 1 »

همه‌جا روستا « 2 » و او شهر است * همه‌جا خارزار او بستان « * »

اعتقادى كه با هراتم هست * سازم آن را مؤكد از ايمان

به خدائى كه وجه مطلق اوست * متجلى ز مظهر اعيان

هست در آفتاب وحدت او * همه ذرات كون سرگردان

گاه از او منتفى شئون « 3 » صفات * احديت از آنت « 4 » داده نشان « 5 » « * * »

گه شئون « 6 » اندرو شده ممتاز * واحديت نهاده نام بر آن

( 1 ) - A ، P ، B 2 : دوران ( 2 ) - T : روستاى ( 3 ) - T : منطفى شوند ؛ A ، B 2 : منتفى شوند ( 4 ) - T : از آنش ( 5 ) - B : داونهان ، B 2 : جاودان ( 6 ) - T ، B 2 : شيون ( * ) س 10 : كذا ، شايد : خار زار و او بستان ( * * ) س 18 : احديت از آن است داده نشان