بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٥

[ 17 ] گفتار در ذكر [ فضايل ] مولانا بنائى « * » و ظرافتهاى وى به اميركبير امير عليشير

خاصه زين « 1 » جرم تازه كز سر تو « * » * كردم و قايلم بدين عصيان « 2 »

كه به لفظ هرات بيتى چند * گفته‌ام در مقدمات بيان

هذيان سه چار اگر گفتم * گفتم استغفر اللّه از پى آن « 3 »

اين‌روش اختيار بنده نبود * بنده بىاختيار بود در آن

ز آنكه لا زال نافذا اين بود * حكم عالى ز پادشاه زمان « 4 »

خسرو ملك ماوراء النهر * شاه سلطان على بهادر خان

آنكه دور سرادق جاهش * دور باد از طوارق حدثان

مىتوان داشت بنده را معذور * زانكه مأمور بودم از سلطان

بعد گفتن شروع شد ملزم * كه چو ماندم قدم در اين ميدان

آن‌چنان آرمش به موجب « 5 » عرض * كه شود « 6 » مقترن به استحسان

( 1 ) - T : اين ( 2 ) - B : به كردن آن ( 3 ) - چنين است A ، B 2 ، T ، P ، B : از هذيان ( 4 ) - T ، B : روان ( 5 ) - A : به موقف ( 6 ) - P : گر شوم ( * ) س 1 : كذا : سر تو ، شايد : سر نو