بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٣

[ 17 ] گفتار در ذكر [ فضايل ] مولانا بنائى « * » و ظرافتهاى وى به اميركبير امير عليشير

همچو موسى مقرب الحضرت * همچو آدم خليفة الرحمن

چون مسيحا به آب چشمهء مهر * شسته از لوث شهوتش دامان

از ازل مايهء « 1 » سعادت را * تا ابد نام او شده عنوان « 2 »

مىنمايد چو انجم از خورشيد * در ظلال شكوه او اقران

بر نيارد ز بيم تيغش خصم * سر ز صندوق سينه چون سرطان

گر نه دريا خجل شد از كف او * پنجه بر رو چرا زد از مرجان « 3 »

شربت لطف او طبيعت را * سر شود دست يار در ابدان

برد از روى مه سواد كلف * وز رخ مهر صفرهء « 4 » يرقان

هم بناهاى او جليل القدر * هم عمارات او رفيع الشان

چه عجب گر كند مهابت او * فضل نطق از حقيقت انسان « 5 »

( 1 ) - A ، C : نايهء ( 2 ) - T : اعيان ( 3 ) - A ، C : چرا زند مرجان ، P : پنجه پر زد چرا از دار مرجان ( 4 ) - A ، C : صفوهء ، B : صعفره ( 5 ) - A ، P ، B 2 ، T : فضل را نطق او حقيقت دان