بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٠

[ 16 ] گفتار در بيان طهارت ذيل و عدم ميل طبع امير عليشير روح اللّه روحه به شهوات نفسانى و اقتصار او به حظوظ روحانى

بولغاى انداق كيم انسانيت سيرتيدين سباع و بهايم سير تيغه مبدل بولوب تور بودعوى اثباتيغه

( 86 a )

بو مصرع كه « 1 » مقلوب مستوى صنعتيدا اتيب دور دليل بس دور ، مصرع :

موش و خر فرخ شوم درك رقم « 2 » قر كرد

با وجود بولار آنكا مولانا ناصر الدين محمد دين عجب ظلم اوتى كيم هيچ كشى غوريغه يتا آلمادى .

ندما و مصاحبان مير از براى وى ساخته بودند كه استر مولانا شهاب ماهيچه مىخورد و مولانا از اين متغير مىشد . روزى در خانهء مير ماهيچه كشيده بودند در محلى كه طشت و آفتابه در پيش مير بود ، فرمودند كه :

از براى استر مولانا شهاب ماهيچه بردند . گفتند كه : غالبا خادمان فراموش كرده‌اند . مير فرمودند كه : مولانا اين چه مؤنت زياده است كه بر خود « 3 » گرفته‌ايد ؟ مولانا شهاب فرمودند كه : اى مخدوم اين استر شوم مؤنت ديگر هم پيدا كرده « 4 » كه بعد از آش ، طشت و آفتابه مىطلبد كه دست و دهان شويد . مولانا صاحب مىفرمودند كه هرگز مير را به آن تغير و تكدر نديده‌ايم اما مير تحمل كرده به خنده گذرانيد . اين دليل است بر كمال علو مشرب امير عليشير .

( 1 ) - T : اثباتيغه مصرعى كيم ( 2 ) - T : ندارد ( 3 ) - بقيه نسخ : بر گردن ( 4 ) - بقيه نسخ : افزوده