بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٢

[ 13 ] گفتار در سؤال فرمودن حضرت سلطنت شعارى معدلت آثارى از غرايب حكايات و عجايب تدبيرات امير على شير ، و [ دقت طبع ] و نزاكت مزاج و لطافت خصال و حسن امتزاجش به اهل فضل و ارباب كمال « 1 »

گر نماند آن ماه اوج جاه و نبود جان مرا * زين الم بىنالهء شبگير و آه صبحگاه

بر سپهر دين و احسان ، باد باقى جاودان * اين شه بهرام هيجا و اين مه انجم سپاه

گر بناگه جانب‌دار ابد بنهاد روى * آن امير داد و دين و زبدهء مردان راه

بر فراز مسند طالع پى زيب جهان * اى دل اين جمشيد آئين را نگهبان باد إله

ور ز دنيا پا برون ماند آن محب اهل دين * جاودان بادا بعالم شاهى اين پادشاه

باد اين سلطان ملك عدل مادام ار نماند « 1 » * صاحبا آن عمدهء دوران امير دين‌پناه

سال آن كآمد باقليم وز دنيى شد بكام « 2 » * جوى اى كامل « 3 » ز هر مصراع اين زيبا كلام

در مدح حضرت خاقان اكبر و خان عدالت‌گستر قهرمان سلاطين روزگار ، مالك رقاب خواقين جم اقتدار ملك الملوك فى الآفاق حاكم الممالك بالارث و الاستحقاق الخاقان ابن الخاقان معز الخلافة و الدنيا و الدين « 4 » محمد شيبانى خان

( 75 b )

، امام الزمان و خليفة الرحمن - كه با سرعت رخش عزمش توسن خيال لنگ بود و با سرادقات « * » جاهش عرصهء جهان تنگ ، در اواخر ذى الحجهء

( 1 ) - T : عدل تا آدم نماند ( 2 ) - A : شد برون ( 3 ) - C : اى عاقل ( 4 ) - B ، P : الدين . ابو الفتح ( * ) س 20 : سردقات