بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨١

[ 13 ] گفتار در سؤال فرمودن حضرت سلطنت شعارى معدلت آثارى از غرايب حكايات و عجايب تدبيرات امير على شير ، و [ دقت طبع ] و نزاكت مزاج و لطافت خصال و حسن امتزاجش به اهل فضل و ارباب كمال « 1 »

از جهان اى جان طلب كردن دوا باشد محال * چون پى آزار جان كاملان مرهم نماند

نايدت باك اى فلك از نالهء جانكاه ما « 1 » * كردى اى دوران جهانى را سيه از آه ما

وه كه در عالم نماند آن صاحب دين مبين * قبلهء اصحاب ايمان فاتح ابواب دين

اهل لطف و داد و دانش را ز سوك او بود * ديده پرآب و جگر بريان و دل اندوهگين

آنكه شد فانى ز بيداد جهان وز ريو او * گنج باقى بود از آن شد جاى او زير زمين

صد هزار افسوس از آن عالىجنابى كز نياز * بر جناب او « 2 » شهان ملك مىسودى جبين

چون نگردد دل ز جان نوميد اهل حزن را * كز عزاى او بود جان مستمند و دل حزين

پاى اگر بيرون نهاد از دنيى فانى دون * آن امير بانوا و آن سالك راه يقين ( 75 a )

باد دايم آن شه دارا ولى كامد ز عدل * مالك ملك سليمان داور روى زمين

آنكه يابد دهر ز آيين بساطش زيب و زين * حارس عالم‌پناه ملك و دين سلطان حسين

جان بجانان داد اگر آن مير با اقبال و جاه * باد اى دل « 3 » اين شه جمشيد جاه دين‌پناه

( 1 ) - A : من ( 2 ) - M N : بر جناب او همى سودى فلك هردم جبين ( 3 ) - M N : باد دايم .