بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٤

[ بيت ]

مسيحا به دو گفت بنماى روى * كه تا خود چه دلها ترا شد شكار

بزد دست و برقع ز رخ برگرفت * برو كرد راز نهان آشكار

يكى گنده پيرى سيه‌روى ديد * ملوث به صد گونهء عيب و عار

به خون اندرون غرقه يك‌دست او * دگر دست كرده به حنا نگار

مسيحش بپرسيد كاين حال چيست * بگو با من اى قحبهء خاكسار

چنين گفت كاين لحظه يك شوى را * بدين دست كشتم به زارى زار

دگر دست حنا از آن بسته‌ام * كه شد شوى ديگر مرا خواستگار

چو بردارم اين را به قهر از ميان * به لطف آندگر گيردم در كنار « * »

شگفت آنكه با اين‌همه شوهران * هنوزم بكارت بود برقرار

ز راه تعجب مسيحاش گفت * كه اى زشت‌رو قحبهء نابكار

چه‌گونه بكارت نشد زايلت * چو دارى فزون شوهران از هزار « 1 »

( 1 ) - T : شوهر از صد هزار ( * ) س 16 : به لطف و اندگر . . . . .