بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨١

[ 11 ] گفتار در تعريف وزير حضرت عبيد اللّه خان

فوات اشياء « * » عالم غم نمىبايد خورد چنان كه گفته‌اند :

زبر و زير اگر شود عالم * اى بدخشى چه غم چو در « 1 » گذر است

كاين فلك همچو شيشهء ساعت * ساعتى زير و ساعتى زبر است

خواجه نظام به اين قطعهء ابن يمين رطب اللسان گرديدند كه :

ابن يمين اگر همه عالم به كام تست * بايد كز آن فرح نفزايد دل ترا

ور ملك كاينات ز دستت برون شود * هان تا غمش ز جا نربايد دل ترا

چون هست و نيست هردو نماند به يك قرار * بايد كز اين دو ياد نيايد دل ترا

قاصدى كه آمده بود معروض داشت كه : در بخارا خبر اراجيفى افتاده بود كه ذات عالى سمات حضرت مير را عارضه‌اى دست داد ، و حكاياتى « 2 » مىگفتند كه زبان را ياراى گفتن آن نيست . خواجه نظام به اين دو بيت مترنم گرديد :

خران را نمايند هرشب به خواب * كه پالانگران را ببردست آب

چو پالان به پشت خران برنهند * بدانند كه پالانگران زنده‌اند « * * »

امير متغير گشته يراق سفر بخارا كرده ، بعد از سه روز مانند قضاى

( 1 ) - P : بر ( 2 ) - A ، C : حكاياتى كه ( * ) س 1 : اشيائى ( * * ) س 20 شايد : بدانند پالانگران زنده‌اند