بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٨

[ 8 ] گفتار در ذكر مراجعت عاليحضرت ، خان الاعظم ، مالك رقاب الامم ، ناصر كلمة اللّه العليا ، المترقى على درجات العلى « 1 » ، المختص بعنايات الملك المنان ، حضرت عبيد اللّه محمد بهادر خان از ييلاق قرشى « 2 »

تابع « 1 » حكمت شود خورشيد [ و ] ماه و مشترى * گر كنى نامش سليمان‌وار بر انگشترى

[ سليمان ]

به مى از غم نجات مىخواهم * در سر آب حيات مىخواهم

[ حيدر ]

قول حكما كه حق نمايد * پيش سخن تو باطل آيد

[ سعيد ]

در هواى لعل نوشين نگار * بادهء بىحد خورد مدهوش زار

[ مراد ]

باده نوشيم هركجا باشد * تا جهان بر مراد ما باشد

[ برهان ]

به مهابت سپه انگيخت و صد « 2 » جلوه نمود * مه من هرطرف از ترك مهابت افزود

[ ليت ]

زين‌گونه كه در گريه شود مردم چشم « * » * ترسم كه ز جاى « 3 » خود رود مردم چشم

در چشم منست نقش خالت آرى * در چشم بود آنچه بود مردم چشم « 4 »

[ فانى ]

* * * از اين معميات به غير از چهارده معما كه احتياج به اسم شد ديگر همه را حضرت عبيد اللّه خان بىنام شكافتند . و حضرت خان [ در ] پيش مولانا محمود عزيزان « 5 » سبقى داشتند از كافيه [ كه ] انعقاد آن درس در شب بود و

( 1 ) - B : طالع ( 2 ) - B : چند ؛ T : چون ( 3 ) - C ، B 2 : جان ( 4 ) - در P معماى « بهار است اى سرو رعنا بكوش » تكرار شده . ( 5 ) - A : عزيز ( * ) س 13 . زين‌گونه گر در گريه شود مردم چشم