بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٧

[ 8 ] گفتار در ذكر مراجعت عاليحضرت ، خان الاعظم ، مالك رقاب الامم ، ناصر كلمة اللّه العليا ، المترقى على درجات العلى « 1 » ، المختص بعنايات الملك المنان ، حضرت عبيد اللّه محمد بهادر خان از ييلاق قرشى « 2 »

چشمش چو بر آن كاكل مشكين افتاد * مشاطهء طره شانه خويش فكند

[ عمر ] « 1 »

اين چه چشمست اى كمان‌ابرو * مرده مجروح ناوكت هرسو

[ امجد ]

پرده از عارض فكند آن رشك حور * در دل من بين كنون اصناف نور « 2 »

[ ناصر ]

بهار است اى سرو رعنا بكوش * سر و پاى نوروزيت را بپوش

[ شاهى ]

( 42 a )

به سوى لب لعل نوشين يار * چو دست آورم ساقيا سى بيار

[ نديمى ]

از درد عشق عاشق بيچاره آه كرد * تا مدعى به ماه جمالش نگاه كرد

[ عيسى ]

شاه من سوى صيد كرد شتاب * مرغ آبى پريد از لب آب

[ سفر ] « 3 »

طبيبا شفقت خود ساز ظاهر * رگ جان سوخت دستم گير آخر « 4 »

[ جنيد ]

ماه من آشفته رخ ننهفت و خون خلق ريخت * آنكه جانى داشت از شمشير آن بدخو گريخت

[ هاشم و مير ]

آن‌كه از شمشير او دارد حيات * هست پيش من ز ارباب نجات

[ خان و شيرم ]

مجو مى ز آنكه مىدارد زيانت * دلا مى خواه نبود باديانت

[ حسامى ]

( 1 ) - P ، T جواب معما را ندارد ( 2 ) - C در حاشيه ، در B 2 نيست ( 3 ) - C : نظر ؛ B : صفر ( 4 ) - C در حاشيه ، B 2 ندارد