بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٣

[ 8 ] گفتار در ذكر مراجعت عاليحضرت ، خان الاعظم ، مالك رقاب الامم ، ناصر كلمة اللّه العليا ، المترقى على درجات العلى « 1 » ، المختص بعنايات الملك المنان ، حضرت عبيد اللّه محمد بهادر خان از ييلاق قرشى « 2 »

گفت هستى با سگانم درشمار * دارد آن مه آخر از ما اعتبار ( 41 a )

[ نادرى ]

در دل خستهء بىتاب‌وتوان * واصفى غير مهم « 1 » نيست بدان

[ غواص ] « 2 »

در لباس ناز آن سرو روان * زيور خود را نمايد « 3 » هرزمان

[ عزيز ]

برآمد گل از شرم تو سرخ و زرد * چو طرف چمن روى تو جلوه كرد

[ محنتى ]

دل برد و زير زلف نهان كرد آن مليح * آمد صبا و بر همه‌كس ساخت آن صريح

[ بابر ] « 4 »

خون دل با درد بيحد در لباس خوشدلى * اين‌همه دارم ز عشقت حاصل از بيحاصلى

[ مزيد ]

گهى در كوچه گه در طرف بامى « 5 » * تو روى خوب دارى مىخرامى

[ خرمى و رحمى ] « 6 »

به مال و فضل در آفاق تا برآرى نام * سفر شعار كن و خواب كن به ديده حرام

[ عباس ] « 7 »

هميشه در خيال آن جمالم * تو خود هرگز نمىپرسى خيالم

[ نسيمى و نامى ] « 8 »

طلب كردم دل خود چون در آن چاه ذقن ديدم * سر آن خط به دست خود گرفت و داد تهديدم

[ خداداد ] « 9 »

( 1 ) - فقط T ، در B : مهى ؛ نسخ ديگر : مه ( 2 ) - نسخهء A از اينجا باز شروع مىشود ( 3 ) - A ، B : نمائى ( 4 ) - P : برابر مصراع اول : بابر و برابر مصراع دوم : صفا ( 5 ) - T : گهى بر طرف ره گه طرف بامى ( 6 ) - A فقط : خرمى ( 7 ) - P : فهمى ، و براى اولين مصرع عباس ( 8 ) - P : اضافه دارد فهمى براى هردو مصرع ( 9 ) - T : تمهيد ؛ A جواب اين معما را با معماى قبلى عوض كرده ؛ P برابر مصرع اول : خداد ، و برابر مصرع دوم : خرم