بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٠

[ 8 ] گفتار در ذكر مراجعت عاليحضرت ، خان الاعظم ، مالك رقاب الامم ، ناصر كلمة اللّه العليا ، المترقى على درجات العلى « 1 » ، المختص بعنايات الملك المنان ، حضرت عبيد اللّه محمد بهادر خان از ييلاق قرشى « 2 »

همين با لطف و احسانش نمىيابد شدن مايل * كه جنگش نيز اعلامى نمايد ناوكش در دل

بعد از اين فرمودند كه : اسلوب معميات

( B 90 b )

شما فى الجمله معلوم شد غالبا كه معميات شما را اكثر بىنام توانيم يافت . يك چند معمائى كه قريب الفهم باشد

( C 83 b )

بخاطر آريد و نويسيد . از معميات قريب به هشتاد عدد همراه بود . حضرت خان فرمودند كه : نامهايى كه نوشته‌ايد محو فرمائيد . نامهائى كه بر سر ورق بود به مقراض بريديم و به حضرت خان گذرانيديم و آن معميات اين است « 1 » :

سلطان صفت به ديده درآيد خيال او * كردم حباب خون جگر چتر آل او

[ آدم ]

فتاد آتش شوق « 2 » تو در ميانهء دل * بسوخت شعلهء عشقت ستون خانهء دل

[ علا ]

ابر مىگريد و بر طرف چمن مىگردد * در هواى قد آن سرو چو من مىگردد

[ حسن ]

سر ز محتاجان فكن اى شوخ شنگ * تا دم تيغ تو گردد لاله رنگ

[ حسين ]

خواهد ز ما بپوشد رخسار ماه خود را * آن مه دگر نمايد زلف سياه خود را

[ الوند ]

به بستان آب‌جويان شد به هرسوى « 3 » * چو گل رخسارم آمد بر لب جوى « 4 »

[ سالمى ] زاهد كه بود به خودنمائى مشهور * يك ذره از آن نباشدش ذوق و حضور

( 1 ) - T : بيت اول را ندارد . جواب هرمعما در نسخ C ، B ، B 2 با جوهر قرمز مقابل هر بيت نوشته شده است . ( 2 ) - T : عشق ( 3 ) - T : سو ( 4 ) - T : جو