بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٩

لمؤلفه « 1 »

من ميخواره هردم « 1 » در ميان درد مىميرم * مشوئيدم و گر شوئيد هم از باده شوئيدم

نيايد شام هجران واصفى را خواب مىگويد * به او بودم شبى افسانهء آن شب مگوئيدم « 2 »

* * * خسرو راست

من بهر تو به ديده و دل خانه ساخته * وز من تو خويش را ز چه بيگانه ساخته

شانه چرا به مو رسدت وه كه اره باد * بر فرق آنكه « 3 » بهر تو آن « 4 » شانه ساخته

مائيم رخنه كرده دل از بهر نيكوان « * » * مسجد خراب كرده و بتخانه ساخته

ياران كه در فسانهء راحت كنند خواب * بيخوابى مرا همه افسانه ساخته « 5 »

چون نالهء شبانگه عاشق كشيده نيست * مطرب كه صد ترانهء مستانه ساخته

مردم چو بىوفاست خوش آن جغد نيك‌راى * كآرامگاه خويش « 6 » به ويرانه ساخته

خسرو به عشوه‌اى ز تو چون گشت عاقبت * هرچند خويش عاقل و فرزانه ساخته

* * *

( 1 ) - P : هرگه ( 2 ) - P ، B B 2 : بگوييدم ( 3 ) - P ، هركه ( 4 ) - P : اين ( 5 ) - در T اين بيت نيست ( 6 ) - T : آرام‌گاه خويش B ، B 2 عالم نگاه ( * ) س 11 : مايم رخنه كرده . . .