بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٨

لمؤلفه « 1 »

گياه محنتم پروردهء خون جگر ليكن * ز من بوى محبت خواهد آمد گر ببوئيدم

ندارم خواب دور از روى او باشد كه خواب آمد * به رسم سرگذشت افسانهء حسنش بگوئيدم

ره دورودراز وادى عشق است در پيشم * اگر ميرم چو مجنونم در آن وادى مموئيدم

به گوش دردمندان از طريق عشق مىآيد * كه من راه خطرناكم مپوئيدم مپوئيدم

ز خوبان گرچه رنجيد انسى بيچاره چون گويد * كه اى سنگين دلان بيوفا خاطر مجوئيدم

* * * لمؤلفه

ز لعلش جاودانم زنده ديگر خضر گوئيدم * و ليكن از خطش در ظلمت افتادم مجوئيدم

مرا كشتست پنهان و پشيمان است « 1 » اى ياران * براى خاطرش آهسته گرييد و مموئيدم

مزار كشتگان را لوح سرخ « 2 » ، از من سيه باشد * ز دود دل نشان است اين اگر روزى بجوئيدم

زبان از لوح خاكم كرده راز « 3 » عشق مىگويد * كه زين‌سان صد هزاران كشته بينيد و مپوئيدم

مرا گيريد بهر احتساب اى زاهدان ترسم * به بوى من شما هم مست گرديد ار ببوئيدم

( 1 ) - P ، B : و پشيمان گشته ( 2 ) - T : لوح دل ( 3 ) - P ، B : راه