بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٧

لمؤلفه « 1 »

خسرو راست

( 120 b )

به او بودم شبى افسانه آن شب مگوئيدم « 1 » * و گر ميرم به تعظيم سگان او مموئيدم « 2 »

مرا امروز بردار بلا جلوه است بهر او « 3 » * سرودى كان به گاه نوحه گويند آن مگوئيدم « 4 »

همه‌جا از شهيدان نور خيزد از دلم آتش * نشانست اين ميان كشتگانش گر بجوئيدم

شهيد خنجر عشقم به خون ديده آلوده * به خاكم همچنان پرخون درآريد « 5 » و مشوئيدم

گلى كز خاك من رويد به گوش اهل دل گويد * كه من بوى فلان دارم مبوئيدم مبوئيدم

گر از گل گل شوم خيزم ز من خواهد زدن بويش * مبوئيدم كه از غيرت بسوزم گر ببوئيدم

پس از كشتن چو خون‌آلوده افتد بر درش خسرو * از آن بهتر كه با عزت « 6 » به خون ديده شوئيدم

* * * انسى راست « 7 »

به فكر آن دهانم ديگر از هستى مگوئيدم * به گرداب عدم چون سر فروبردم مجوئيدم

ز رخسار جهان‌سوزش فتاده است آتشم در دل * به آب ديدهء غم‌ديده دست از جان بشوئيدم

( 1 ) - P ، B : بگوئيدم ( 2 ) - P ، B : بموييدم ( 3 ) - T : بلايا خلوت است امروز ( 4 ) - T : گويندم مگوئيدم P ، B : بكويبدم ( 5 ) - T : درآريدم ( 6 ) - T : غيرت ( 7 ) - اين غزل در T نيست